Eén jaar na ‘de sprong’: wereldwijf Lara blikt terug

Gepubliceerd in Linda Nieuws, Woensdag, 17 juni 2015, 10:46 uur.

 de_sprongIk kijk in de spiegel. Ben ik veranderd? Mijn fronsrimpel is dieper geworden en heeft er een zusje bij gekregen. Brutale lijntjes hebben zich zichtbaar, verticaal, rondom mijn ogen gevestigd.

De Tijd houdt geen rekening met schoonheidsidealen. Helemaal niet als een jaar dubbel telt. Toch staan mijn ogen helder en krachtig. Het is nu precies één jaar geleden dat ik, van de ene op de andere dag, met mijn man en twee kleine kindjes naar Uruguay emigreerde.

Waarheen?
Nooit eerder heeft mijn leven zo een grote wending gekregen. Van dichtbevolkt, georganiseerd en koud Nederland naar dunbevolkt, chaotisch en warm Uruguay. Een land dat ik alleen van naam kende. Het kleine broertje van Argentinië dat aardig voetbalt. Maar Uruguay is meer dan dat.

‘Uruguay Natural’
Uruguay is een verrassende underdog. Het land van ongerepte natuur en vele zandstranden dat, terecht, het slogan Uruguay Natural draagt. Het land van liberale wetten, dat stiekem toch best conservatief is. Het land waar men langs de boulevard mate drinkt in plaats van bier. Waar bescheidenheid hoog in het vaandel staat en men niet houdt van showoff. Het land waar het tempo laag ligt (behalve op de weg). Een maakbaar land, want er is zoveel nog niet – of slecht – geregeld. Vaak heel frustrerend, maar het heeft ook zijn charme.

Nieuw bestaan
Ik denk terug aan het afgelopen jaar. Verbazingwekkend hoe je in een korte tijd een compleet nieuw bestaan kunt opbouwen. Mensen die ik vorig jaar nog niet eens kende, zijn nu onmisbaar in mijn nieuwe, dagelijkse leven. Sportmaatjes, buren, expats, moeders. Ik voel me dankbaar dat zoveel leuke, lieve mensen mijn pad hebben gekruist. Ik zit op hockey, in een Uruguayaans team. Laat mijn kindjes spelen in een expat playgroup, terwijl ik bijklets met de moeders. En op zondag barbecueën we met een Argentijnse vriendengroep. Een religie in Uruguay: de zondagmiddag-barbecue.

Zonder agenda
Ik laad op in Uruguay. Ik heb geen drie weken vakantie meer nodig om uit mijn stoffige winterroes te ontwaken. Het zonnige klimaat maakt alles zoveel makkelijker. Ik leef meer buiten, hoef minder kleren aan en heb geen kinderen meer met chronische snottebellen. De ‘groene ruimte’ geeft rust in mijn hoofd. En over agendapunten maak ik me geen zorgen meer. Er is namelijk geen agenda. Men plant hier simpelweg niet vooruit. In het moment leven gaat daarom vanzelf.

Ontworteld
Maar. Natuurlijk is er een maar. Ik weet nu ook hoe het is om ontworteld te zijn. Oftewel, met wortel en tak uit de grond te zijn gerukt. Ik ben een buitenlander, zonder familie en schoonfamilie in de buurt. Of vrienden waarvan je weet dat ze er echt altijd voor je zullen zijn. Dat maakt me soms kwetsbaar. Ik vlieg hogere hoogtes, maar als ik val, val ik dieper. Soms voel ik me een keeper, oog in oog met de spits, die geen beroep kan doen op een laatste man.Een inbraak. Een verhuizing met kleine kindjes terwijl de oppas zich ziek meldt. Ziek zijn en voor je kinderen moeten zorgen. Zomaar een paar voorbeelden die, zeg maar, uitdagend zijn.

Schrale troost
Omgekeerd kan ik er niet zijn voor mijn dierbaren uit Nederland. Dat is denk ik nog wel het moeilijkst. In sommige gevallen is Skype en Facetime maar een schrale troost. Dus ja, ik mis mijn familie. En mijn vrienden. En van alles en nog wat uit Nederland. Daarom kan mijn geluk niet op dat ik morgen voor een klein maandje naar mijn kleine, vertrouwde, kikkerlandje terugkeer.

Maar als ik de keuze opnieuw zou mogen maken? Dan zou ik weer gaan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s