Heimwee

 

Heimwee

 

Een vis op het droge,

Met het brute onvermogen,

Bij te tanken bij de bron.

 

Rusteloos spartelend, heen- en weer.

De lentezon verdooft,

Niet meer.

Bewegingen gehaast en klein,

Weergaloos achtervolgd door het zijn.

 

De oceaan zo groot en machtig,

Scheidt, wreed en krachtig,

Bloedverwanten, die

Vastgenageld in het verleden,

Verlangen naar een compleet heden.

 

Een rechte rug, een heffend glas,

Goud vloeistof in een diep moeras.

Verpakt in chique cadeaupapier,

Zie je niet,

Glinsterend water van verdriet.

 

(L.H. Droogleever Fortuyn)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s